204. Various Artists - Pulp Fiction

Kult. Właściwie muzyka to podstawowa zaleta wszystkich jego filmów. Oglądasz setny raz a potem i tak nie masz dosyć i tydzień słuchasz soundtracku. Najlepiej.

223. Durutti Column - Sex and Death

 Brzmi jak zmiksowanie LC z jakimś njuejdżem chwilami. Na rateyourmusic najwyraźniej całkiem zapomniana, a ja się swego czasu zauroczyłem i ani trochę mi to zauroczenie nie mija.

229. Pink Floyd - Division Bell

Fajne wspomnienie tłustych lat świetności, fajne nawiązania do stylu z Dark Side of the Moon, fajna próba optymistycznej odsłony Pink Floyd - generalnie fajnie. Jak na płytę bez tego dziada to i tak dużo, chociaż z drugiej strony Gilmour sztab ludzi zatrudnił, żeby wiochy nie było, więc w sumie niedziwota, że się to broni.

A najlepszy kawałek to i tak ten z Wrightem na wokalu, mihihi.

270. The Cranberries - No Need to Argue

Ostatnia płyta Żurawin, która się tu pojawi. Najlepsza, bo tu jest Zombie, od którego wszystko się zaczęło swego czasu. Znaczy w sumie niewiele się zaczęło, bo resztą dyskografii zainteresowałem się dużo później. I o ile wspomniany hicior zawsze w sercu i na piedestale, to nie da się o nich powiedzieć, żeby byli zespołem jednej piosenki - zarówno wcześniej jak i później wydawali bardzo udane albumy pełne zgrabnych, melodyjnych ale nie śmierdzących banałem kawałków.

PS. Dolores na żywo wygląda jak małe dziecko w Od przedszkola do Opola, to jest chore, że gdzieś w sobie mieści taki głos.

333. Manic Street Preachers - The Holy Bible

Dziś na szybko, więc jeden z zespołów, na których się nie znam i żałuję. Poza tą płytą kojarzę pojedyncze kawałki. Zawsze są przynajmniej dobre. Charakterystyczne chwytliwe melodie, ŻARLIWOŚĆ wokalu, przemyślane kompozycje i w ogóle. Plus: za każdym razem jak słyszę wokalistę to mam wrażenie, że Daron bardzo by tak chciał, ale mu tylko kocie jęki wychodzą.