186. Saxon Shore - It Doesn't Matter

Ostatnia płyta moich ulubionych niedocenianych postrocków to chyba pierwsza, na której wyraźnie zmieniają styl. Robi się mroczniej (w klimacie zakończenia poprzedniczki), pierwszy raz pojawiają się też wokale, generalnie robią chłopy krok na przód. I w sumie dobrze, w muzyce niby nie ma nic gorszego niż zjadanie własnego ogona, ale z drugiej strony NIE ZA TAKIE SAXON SHORE WALCZYŁEM. Brakuje mi kolorowych wybuchów i wodotrysków, wszystko brzmi jakoś tak poważnie jak na nich. Trochę bardziej w stronę Explosions in the Sky. Dlatego dopiero na 186 miejscu, bo za pierwszym przesłuchaniem się trochę zawiodłem. Ale bardzo dobra płyta tak w ogóle.

187. Myslovitz - Korova Milky Bar

Rojek nad Dream Theater, to dopiero. To jest ta płyta, którą nasi kochani rodzimi wyjce mieli zawojować zachód. Wyszło jak zwykle, ale sama płyta im się udała. Część kawałków z wydanego wcześniej w Polsce albumu pod tym samym tytułem, część hiciorów z tej płyty co latają na gitarach na okładce, wszystko nagrane od początku w podobnym klimacie i zestawione w zupełnie spójną całość. A Rojek śpiewa po angielsku, co sprawia, że wszystko brzmi jakoś bardziej na serio i jego grafomania nie rzuca się aż tak w uszy. Z wyjątkiem kawałka o strasznym tytule I'd Like to Die of Love, w którym wieszcz przełomu wieków burzy wszelkie bariery językowe - wydaje mi się, że nawet gdyby śpiewał po chińsku, byłoby słychać, że to potworny banał. No i ten bonus na koniec, w którym nawet nie on śpiewa, a jakimś cudem jest jeszcze bardziej pretensjonalnie niż kiedykolwiek w dyskografii. Ale cała reszta na duży plus, z radioheadowym tytułowym utworem na czele.

188. Dream Theater – Metropolis, pt 2: Scenes from a Memory

A jebnijmy sobie arcydzieło progmetalu teraz, stać nas. Ich opus of the moon, w każdym razie na pewno później nic lepszego już nie nagrali. Przepych, patos, pretensjonalność, opera, metal, wciągająca fabuła, hymny na cześć reinkarnacji, riff zajebany od Toola, nastrojowe ballady, odgłosy seksu, jazzowe wstawki, gitarowy onanizm, wartka akcja. Chyba tylko efektów 3D brakuje. Swego czasu mnie to wchłonęło całkiem, dziwne to były czasy, to prawda, ale jak już raz wchłonęło to do dziś żywię sympatię. Spirit Carries On wyśpiewałem już setki razy, a Finally Free to co by nie mówić prawdziwe ciary. Natomiast z racji, że to taki muzyczny film, a fabuła nie jest ani jak Tarantino ani jak bracia Coen, to raczej ciężko mi do tego często wracać. A już na pewno nie porwę się w życiu na inną progmetalową rock operę, za stary na to jestem. Six Degrees... męczy mnie potwornie, a wszelkie wytwory w stylu Ayreona to kompletny koszmar.

189. Muse - Showbiz

Kiedyś się strasznie w nich lubowałem. Teraz jeśli ich słucham, to albo jestem pijany, albo odkurzam, albo coś tam. Co nie znaczy, że nie lubię, bynajmniej. Jezu, jak to się wspaniale fałszuje na całe gardło, jak nikogo nie ma w pobliżu. Jak jest też. Czad i patos. A to ich najbardziej tró płyta, z czasów kiedy jeszcze grali rocka, a nie dubstep (hahahaha, Boże co za czasy) i chociaż oczywiście bywało przesadnie patetycznie, to jednak nawet w połowie nie tak monumentalnie jak na Absolution chociażby. I to akurat wada, bo jak już się bawić to się bawić i kto by tych porcysów słuchał, które nie znają się na dobrej rozrywce. Jest trochę gofrów pod koniec, ale tytułowy, Falling Down, Uno, Cave, czy Muscle Museum rekompensują to z nawiązką. Ścisła czołówka w dyskografii, jakby nie patrzył.

PS. Chrome podkreślił mi słowo dubstep.

PSS. Wtf z tą okładką.

190. Lou Reed - Berlin

Lou nagrywa operę, a on jednego czystego dźwięku z siebie nie potrafi wydać. Oczywiście zawsze lepsze to niż Ça Ira. Chociaż nie słuchałem.

Nietypowo jak na niego, bo orkiestra and shit i fabuła i wszystko - czyli teoretycznie niekoniecznie moja bajka, a praktycznie pierwsza trójka moich ulubionych płyt Reeda. Bo spójna i poukładana, bo początek miecie, bo chyba Waters się inspirował w późniejszych latach, bo piękne momenty, jak Caroline Says II czy Sad Song.

191. A Perfect Circle - A Thirteenth Step

Maynard w kolejnej odsłonie. W porównaniu do debiutu trochę więcej gofrostwa, ale też większość moich ulubionych kawałków APC właśnie tu się znajduje. Na czele z Gravity, które brzmi, jakby zwiastowało powrót Toola w nowej odsłonie.

Ale po cholerę ten ślimak, który jest papryczką, to nie wiem.

192. Einstürzende Neubauten - Alles wieder offen

Chyba najbardziej przystępna płyta tego zespołu, którego nazwa brzmi jak inwazja na Polskę. Niektóre kawałki są wręcz tak piękne, błogie i subtelne (jak choćby wyjęty chyba z soundtracku do Muminków Nagorny Karabach) - że prawie nie słychać tego języka. Nawet industrialni Niemcy kiedyś dojrzewają.

W sumie Muminki po niemiecku - niezła faza.